NETFLIX PRZEDSTAWIA
NETFLIX — FILM ORYGINALNY
Lepiej się pospiesz.
Nie zdążymy.
Zdążymy. Musimy zdążyć.
Odpocznij.
Teraz ja.
„Zdążymy. Musimy zdążyć”.
Cały Henry.
Mój brat myślał, że jego chęci mają moc sprawczą.
Wypogodzi się, kiedy trzeba będzie posiać bawełnę.
Zdążymy wykopać dziurę, zanim nadejdzie burza.
Cholera!
- Jezu! - Co?
To grób niewolnika.
Skąd wiesz?
Kula w głowę.
Pewnie zbieg.
No i po ptakach.
Jak to?
Nie pochowam ojca w grobie niewolnika.
Nie chciałby tego.
Pomóż mi wyjść.
Nie mamy wyboru.
Wystarczy!
Koniec!
Wyłaź stamtąd!
Szybko!
Do diabła!
- Trzymaj się, Jamie! - Nie.
Lecę po drabinę!
Henry!
- Gdzie jesteś, Henry? - Tutaj!
Cały Henry.
Mój brat myślał, że jego chęci mają moc sprawczą.
Że jego młodszy brat...
Jamie.
...nigdy go nie zdradzi.
Chodź tu. Co z tobą?
Myślałem, że mnie tam zostawisz!
Czemu miałbym to zrobić?
Czemu?
Kiedy myślę o farmie, myślę o błocie.
Zasychającym na kolanach i włosach.
O odciskach butów na podłodze.
Sny były brązowe.
Podnieś.
No już! Dawaj!
- Zaczekaj. - Trzymaj.
Jeszcze trochę do góry, Jamie.
Odłóżmy na chwilę.
Może rozłóżmy linę wzdłuż trumny?
Jest za wąska. Jeśli spadnie, połamie się.
- Spróbujmy. - Nie!
- Hap! - Henry.
- Hap! - Nie wołaj go.
Nie moja wina, że to się stało.
- Ostrzegałem ich obu. - Zostaw ich.
Hap!
Zaczekaj!
Pomożesz nam?
Musimy zakopać trumnę.
Hap?
Byłam 31-letnią dziewicą,
kiedy wiosną 1939 roku poznałam Henry’ego McAllana.
Mieszkałam z rodzicami w rodzinnym domu.
Mój świat był mały,
a on mnie z niego uratował.
Naprawdę? Podobno był pan na studiach.
Inżynierskich.
- Studia inżynierskie na Ole Miss. - Tak.
Słyszałaś, Lauro? Ma dyplom inżyniera.
O rajuniu.
Laura też skończyła studia.
Nauczycielskie na West Tennessee State.
Pękamy z dumy.
Siostra jest z nas najmądrzejsza.
Zawsze miała lepsze stopnie. Co ja się nasłuchałem...
Bystra dziewczyna.
Mogłabyś po kolacji zagrać dla nas na pianinie.
Musi jej pan posłuchać. Ma głos jak anioł.
Zagraj coś później dla pana McAllana.
- Mamo. - Najlepiej „Ave Maria”.
- Spodoba się panu. - Mamo.
Co?
Teddy nie zapraszał swojego nowego szefa,
pana McAllana, żeby słuchał hymnów.
No to może go zapytajmy. Panie McAllan?
Chciałby pan posłuchać muzyki po kolacji?
Lubię hymny.
Lubi hymny.
Nie przywykłam do męskiej adoracji, ale bardzo jej pragnęłam.
Miła odmiana od szczerego współczucia
i nieszczerej uprzejmości, jakich doświadczają stare panny.
Nie miał potrzeby wygadania się jak ja.
Ale był pewny siebie.
To wszystko?
Nie powiem, że wtedy go kochałam...
ale byłam mu tak wdzięczna, że nic innego się nie liczyło.
Za tydzień mój brat Jamie przyjeżdża z Oxfordu.
Chcę cię mu przedstawić.
To on.
Bracie!
- Świetnie wyglądasz. - Ty również.
Powietrze w Memphis ci służy.
A może to co innego?
Panno Chappell, to mój brat Jamie.
- Miło mi. - To dla mnie zaszczyt.
Myśli, że jest postacią z jednej ze swoich sztuk.
Ale z której, drogi bracie? Hamlet? Faust? Książę Hal?
Takiej, dzięki której kiedyś zarobisz.
Jak pani sądzi?
Myślę, że jest pan raczej Pukiem.
- Kim? - „Jakimiż głupcami są ci śmiertelnicy”.
Puk to taki psotnik.
Leśny duch.
Wybacz. Chciałem jej tylko zaimponować.
Pannie Laurze bardzo trudno zaimponować.
- Idziemy? - Tak.
Powiedziałem tacie, że przyjeżdżasz.
Chcę tego posłuchać.
Ani się obejrzałem, a mnie wciągnęło.
Cały poobijany i krwawiący. Myślałem, że już po mnie.
Kolejna ofiara wielkiej powodzi z 1927.
- Nigdy mi nie opowiadałeś. - To nie koniec.
Co było dalej?
Dostrzegłem migoczące światło.
Niczym spadającą gwiazdę.
Wyłoniła się z niego dłoń. Myślałem, że Bóg po mnie przyszedł.
Ale nie, to był mój starszy braciszek Henry.
- Ocaliłeś mu życie. Jesteś bohaterem. - To prawda.
A co miałem zrobić? Pozwolić mu utonąć?
Za przyszłość, cokolwiek przyniesie.
Życzę wam szczęścia, zdrowia i pomyślności.
A jeśli zostanie twoją żoną, domu pełnego dzieci.
Szczerze wam tego życzę.
Dużo bąbelków.
Pozwolisz mi zatańczyć z twoją dziewczyną?
Zatańczy pani ze mną?
Z przyjemnością.
Jamie patrzył inaczej.
A kiedy kierował wzrok na mnie, przestawałam być niewidzialna.
Dziękujemy.
- Zaraz wracam. - Jasne.
Ślicznie dziś wyglądasz.
Dziękuję.
Jamie tak działa na dziewczyny.
Przy nim promienieją.
Widać, że cię lubi.
On na pewno lubi wszystkich.
Jeśli noszą spódnicę, owszem.
Inaczej wyobrażałam sobie oświadczyny Henry’ego.
Nie uklęknął i nie zapytał. To zabrzmiało raczej jak stwierdzenie.
Nie był romantykiem.
Nie miał wrażliwej duszy.
- Ładny? - Tak.
Lubiłam domowe życie.
Uleganie Henry’emu i czekanie, aż wróci,
było moim życiowym celem.
A kiedy urodziła się Amanda Leigh, straciłam dla niej głowę.
Ale pewien dzień zmienił wszystko.
Na zawsze.
7 grudnia 1941 roku
przejdzie do historii jako dzień hańby.
Stany Zjednoczone Ameryki
zostały z premedytacją zaatakowane
przez morskie i lotnicze siły Cesarstwa Japonii.
Stany Zjednoczone nie toczyły z tym krajem wojny,
prowadziły z Japonią rozmowy...
Tata odwiózł mnie furgonetką pana Roberta.
To zapamiętałem.
Początek i koniec...
najbardziej zapadają w pamięć.
Dziękuję.
Będziemy się modlić.
Nie zapomnij o nas.
Nigdy.
Nigdy nie zapomnę.
Uważaj na siebie.
Dobrze.
Dajcie z siebie wszystko. Pomagajcie matce.
- Dobrze? - Tak.
Nie dajcie Lilly May za szybko dorosnąć przez nicponi.
- Tylko wróć. - Wrócę.
Masz do nas wrócić. Słyszysz?
- Kocham cię, mamo. - Ja ciebie też.
Dziękuję.
Nie mogę patrzeć.
Nie patrzyłam.
Patrzenie, jak ktoś odjeżdża, przynosi pecha.
Trzymałam go malutkiego w dłoniach.
Pamiętam bicie jego serca.
Był ciepły i pełen życia.
Znam go jak nikt.
Mogłam zrobić tylko to – nie patrzeć.
Nie mam ulubionego dziecka.
Wszystkie kocham jednakowo.
Jak każda matka.
Ale przez te cztery lata...
kiedy go nie było...
modliłam się tylko za niego.
Bóg mi wybaczy.
Z życiem.
Kop.
Kopiemy, Ruel.
Nie przestawaj. Kolacja będzie, jak skończymy.
Co wart jest akt?
Moi dziadkowie, stryjeczni dziadkowie, babcie, babcie cioteczne,
ojciec i matka
orali, siali, marzli, grabili, zbierali plony, usuwali łodygi,
palili je i znowu orali.
Całe życie uprawiali tę ziemię.
Ziemię, która do nich nie należała.
Harowali, aż się spocili, pocili się, aż zaczęli krwawić,
krwawili, aż umarli.
Poumierali, mając za paznokciami ziemię z tych samych 200 akrów.
Poumierali, orząc rękami twardą ziemię, której nigdy nie posiedli.
Wszystko na próżno.
Bo ci ludzie i ich prawo mówią,
że akt jako uczynek nie wystarczy. Potrzebny jest akt własności.
Calvin Augustus kupił ziemię tutaj...
a jego kumpel Leo tutaj.
Tu zostało jeszcze kilka akrów.
Ołowiem płotów nie postawisz.
Za to ołowiem je niszczą.
Już niedługo, prawda, tato?
Mniej więcej za rok będę miał 50 akrów bawełny,
50 akrów owsa, 50 akrów ryżu.
Ryż tu nie rośnie, głupku.
Nie mów tak do brata.
- I tak go posadzę. - Ja nie będę farmerką.
- Zostanę stenotypistką. - Kim?
Taką maszynistką.
- Kolorowej nie pozwolą. - Będzie pierwsza.
A właśnie, kochanie...
kupiłem farmę w Missisipi.
Za trzy tygodnie się przeprowadzamy.
To 65 km na południe od Greenville.
Wielki stary dom...
weranda, drzewo figowe...
Dziewczynkom spodobają się cztery sypialnie.
Ale my lubimy ten dom.
Teraz każda będzie miała swój pokój. Papcio też.
Papcio?
Mama umarła, musimy się nim zaopiekować.
Mamy 200 akrów żyznej ziemi. Wyobraź to sobie.
- Milczysz. - Zaskoczyłeś mnie.
Wiedziałaś, że chcę mieć farmę.
- Nie. - Mówiłem ci.
Nie miałam pojęcia.
Zapamiętałabym.
No to teraz już wiesz.
Spodoba ci się.
Spodoba. Zobaczysz.
Kochanie.
Podoba mi się weranda.
Czas wybrać sobie pokój.
Wysiadka. Ty też.
Zaczekaj.
Chcesz najlepszy dla siebie?
Tak?
Ciekawe, co tam jest?
Pod wycieraczką powinien być klucz.
- Wyjmij go. - Coście za jedni?
McAllanowie.
Nowi mieszkańcy tego domu. A pan?
Orris Stokes. Nowy właściciel tego domu.
Trzy tygodnie temu wynająłem go od George’a Suddetha.
Mnie tydzień temu go sprzedał.
Nic nie mówił o najemcach.
Będę musiał iść odświeżyć mu pamięć.
- Wyjechał. - Dałem mu 100 dolarów.
- Masz coś na piśmie? - Uścisnęliśmy sobie dłonie.
Dałem mu 100 dolarów w tamtym pokoju.
Zjadłem z nim i jego żoną kolację. Pokazałem mu...
- Idźcie sobie. - Pokazałem mu zdjęcia córeczek.
Dałeś się wykiwać, głupku.
Głupek.
Nie sądziłem, że mój syn jest taki głupi.
Zostaniemy na farmie. Jest drugi dom.
Zostajemy tutaj.
Coś wymyślimy.
Mamy mieszkać z czarnuchami i parobkami?
W mieście nie ma domu, w którym się zmieścimy.
Wierz mi, sprawdziłem. Chodź, cukiereczku.
To tu! To nasza ziemia, kochanie!
Mój stryjeczny dziadek, Willie,
dostał w czasie Rekonstrukcji kawałek ziemi.
Miał akt własności.
Kiedyś przyjechało czterech białych, wymierzyli do niego z pistoletu
i mówili, że już po nim.
A ten cały akt własności
podarli na kawałki i rozrzucili na wietrze.
Pytam więc, co jest wart taki akt?
Dzięki mułowi mogłem dzierżawić ziemię, by nie dzielić się plonami.
Marzyłem, że kiedyś będę miał własną ziemię.
Może w tym właśnie problem.
Będziemy dawać ci jeść.
Pieniądze z pisania będą nasze.
Nie. Zamieszkam w Kalifornii albo w Chicago.
Tam kolorowi mają pracę.
- Wojna się skończy. - Nie.
- Ronsel wróci wcześniej. - Nie chcę, żeby wracał wcześniej.
- To by znaczyło... - Nie wróci wcześniej.
Kończcie. A przed spaniem pozmywajcie.
Witam.
Dobry wieczór panu.
Henry McAllan.
- Hap Jackson? - Tak, proszę pana.
Właśnie przyjechałem z rodziną.
Pomóż nam się wypakować.
- Pan to nowy właściciel? - Tak.
Mieliście być za tydzień.
Musimy się rozpakować i rozpalić ogień przed zmrokiem.
- Okej? - Tak, proszę pana.
Dobranoc.
Niech idzie na piechotę.
To za daleko i jest zbyt późno. Wkrótce się ściemni.
Nie przesunę się dla czarnucha.
Nie pojedzie sam z Laurą i dziewczynkami.
Z tyłu nie ma dość miejsca. Proszę cię, papciu.
Pan McAllan był z Memphis.
Pyska od zadka u muła nie odróżniał.
Miał zamiar sprowadzić jeden z tych przeklętych traktorów.
Coś podobnego.
Chce uprawiać ziemię maszyną, a nie darowanymi od Boga rękami.
Połowimy.
Pomóc pani?
Nie trzeba. Dziękuję.
Niech naprawi okiennice, bo tu pozamarzamy.
Musimy rozładować furgonetkę przed deszczem.
Postawmy tutaj.
Spokojnie, papciu. My się tym zajmiemy.
Położę dziewczynki spać. Potrzebuję koców.
Dobrze.
Gdzieś tu są.
Chodźcie, dziewczynki.
- Połóż w rogu. - Dobrze, proszę pani.
„Opowieść o dwóch miastach.
Wichrowe...”
Umiesz czytać?
Mój syn Ronsel mnie nauczył.
Walczy pod generałem Pattonem.
Chyba kopie okopy i obiera kartofle.
Nie, jest dowódcą czołgu.
Armia nie da czołgu wartego tysiące dolarów
jakiemuś czarnuchowi.
Mój syn Jamie walczy.
Lata bombowcami.
Mój syn jest sierżantem w 761. Batalionie.
Zwą ich Czarnymi Panterami.
Hej.
Chłopcze.
Wiesz, co ma czarnuch białego?
Słuchać.
Gdzie postawić pianino?
Najpierw położę spać małe.
Pianino? A gdzie ja będę spał?
W przybudówce.
Nie będę tam spał.
- Nie ma nawet podłogi. - Henry, proszę.
- Nie ma miejsca. - Wywal pianino. Wstawimy łóżko.
Damy zasłonę.
Dałoby się zrobić.
Nie chcę sypialni w salonie.
Chce mnie wyrzucić.
- Nie wyrzucimy cię. - Pomówmy na osobności.
- Nie wyrzucimy. - Henry.
Kiedy oznajmiłeś, że zamieszkamy na tym odludziu,
nie marudziłam.
Zgodziłam się też, żebyś zabrał jego.
Milczałam, kiedy Orris Stokes powiedział ci, że właściciel cię wykiwał.
Ale teraz mówię: nie wyrzucimy pianina.
To jedyna cywilizowana rzecz tutaj.
Twój ojciec może spać w przybudówce albo z tobą.
Bez pianina tu nie zostanę.
- Bredzisz z przemęczenia. - Nie.
Niech to szlag!
Prapradziadek i jego niewolnicy zbudowali farmę, na której dorastałem.
Kiedyś dziadek kazał mi
przynieść z podwórka garść ziemi.
Zapytał: „Co trzymasz, synu?”. Odparłem, że piach.
„Zgadza się. Podaj mi go”.
Tak też zrobiłem. Tym razem zapytał, co on trzyma.
Odparłem, że piach.
„Nie. To ziemia, którą zdobyłem.
Jest moja. Należy do mnie.
A pewnego dnia będzie twoja”.
Nigdy jednak jej nie dostałem.
Papcio sprzedał ją po powodzi.
Ludziom mówił, że powódź wszystko zmyła.
Ale to było kłamstwo.
Z radością pozbył się tamtej ziemi.
Armia zrobiła z Jamiego pilota bombowca.
To przeze mnie lata.
Kazałem mu obiecać, że jeśli będzie żołnierzem,
będzie wysoko na niebie.
Podobno tam walczy się czysto.
Czysto.
Adam po lewej?
Jest.
Dobra.
Przegapiłem urodziny córki. Nie była zbyt zadowolona.
Niedługo sprowadzę cię bezpiecznie do domu, Rog.
Trzymam cię za słowo.
Ty masz zdjęcie swojej panny, ja swojej.
Moja jest z czasopisma.
Kochana rodzino...
Piszę do was z belgijskiej wioski Tillet.
Belgia to kraj na północ od Francji. Bardzo ładny.
Tacie by się spodobało. Pełno tu farm.
Co to?
- „Stajemy do walki”? - Zgadza się.
Pewnie kiedy dostaniecie ten list, już mnie tu nie będzie.
Jesteśmy w ciągłym ruchu.
- Na czołg! - Za mną!
Ruszamy!
Jazda!
W drogę!
Zastrzeliłeś własnego konia?
- Kto tak robi, Carl? - Ktoś...
- Nie może nawet... - Zżarł mi tytoń.
- To moja własność! - Mam dość.
Nie chcę tego słuchać! Nie potrzebuję cię, jeśli nie możesz pracować!
- Nie. - Wiesz o tym!
Henry, proszę...
Mam Verę, córki, kolejne dziecko w drodze!
- Słuchaj... - Ja też.
Też mam żonę i dzieci.
- Gdzie ja znajdę pracę? - Też mam żonę i dzieci.
To nie instytucja charytatywna.
Czekam do końca tygodnia!
Do końca tygodnia.
Potem stąd znikasz!
Przemoc to nieodłączna część życia na wsi.
Wszędzie dookoła widzisz śmierć.
Martwe myszy, martwe króliki, martwe oposy.
Znajdujesz je na podwórzu,
czujesz, jak gniją pod domem.
Są też zwierzęta zabijane dla jedzenia.
Kury, świnie, jelenie, żaby, wiewiórki.
Trzeba skubać, patroszyć, filetować, smażyć.
Jeść, i od nowa zabijać.
Nauczyłam się zszywać rany,
ładować i strzelać ze strzelby,
wyjmować z lochy małe prosiaki.
Robiłam to wszystko,
ale nie czułam się z tym dobrze.
Czołem, pani McAllan.
Witam, pani...
Proszę mi mówić Vera.
Witaj, Vero.
To Alma, jedna z moich córek.
Musimy z panią porozmawiać.
Nie możecie nas odesłać.
Słucham?
Nie mamy dokąd iść.
O tej porze roku nikt nas nie zatrudni.
Mój mąż o tym decyduje, nie ja.
Proszę o to panią.
Powtarzam, nie do mnie należy decyzja.
A gdyby należała?
Alma.
Kochana rodzino...
Miejscowi dobrze nas traktują.
Zupełnie inaczej niż biali u nas.
Tęsknię za domem.
A oni bardzo się starają, byśmy czuli się jak w domu.
Jestem za to wdzięczny.
Ronsel.
Henry!
- Co? - Żona cię woła.
Isabelle jest chora, druga też zaczyna źle się czuć.
Już idę!
To koklusz. Sprowadź lekarza.
I każ ojcu zagotować wodę.
Idź, Henry!
Idź!
„Szkoda, że tego nie widzieliście.
Jej sukienka bardzo... błyszczała.
Nawet biali żołnierze nie mogli oderwać od niej oczu.
Powiedzcie Lilly May,
że nawet wielka Lena Horne nie dorównuje jej głosem.
Pilnujcie, żeby Ruel ćwiczył rzuty piłką.
Powiedzcie Marlonowi,
że chciałem mu przywieźć trochę śniegu, ale się roztopił.
Przywiozę mu więc szklankę wody”.
„I...”
- Hap! - Idę, proszę pana!
Potrzebuję twojej żony.
Moje córki mają koklusz.
Woda zalała most, nie mogę jechać do miasta.
Wspominałeś, że jest akuszerką.
- Ona nie jest lekarzem. - Wiem, ale moja żona potrzebuje pomocy...
- Kiedy zaczęły kaszleć? - Isabelle kilka dni temu,
a Amanda Leigh kilka godzin temu.
Wciąż zarażają.
Możemy dać panu lekarstwa, ale nie puszczę żony.
Zapłacę.
Będę musiała zostać na trzy, cztery dni.
- Co z moją rodziną? - Proszę.
Żona się boi.
Nie miałam luksusu kochania wyłącznie swoich dzieci.
Pamiętam smutek na twarzy mojej matki.
Smucił ją nadchodzący poranek.
Kiedy świecił jeszcze księżyc,
całowała mnie i siostry w powieki.
Udawałyśmy, że śpimy.
Szła do pracy
opiekować się cudzymi dziećmi, które całowała za dnia.
Przysięgłam, że moje dzieci nie będą się mną dzielić.
Uwaga na stopień.
- To Florence. - Kto?
Akuszerka.
- Nikt tu nie rodzi. - Mostu nie ma.
- Pomoże. - Potrzeba lekarza!
Zalało most.
- Co mam zrobić? - Weź ją.
Widziałam to u swoich dzieci.
Muszą się napić.
Ale trzeba najpierw usunąć flegmę.
Gorąca para dobrze zrobi.
Mógłby pan zagotować więcej wody?
Chcę do mamy!
Wykrztuszą flegmę.
Mogłam zabrać je do lekarza, jak zaczęły kaszleć.
Jeśli coś się stanie...
Teraz wiem to, co moja matka.
Nic im nie będzie.
Gdyby coś stało się dzieciom tej kobiety,
byłoby po nas.
Teraz wiem, że zostawiała nas nie z powodu obowiązku,
- ale z miłości. - Pić.
Słyszysz mnie, dziewucho? Chcę cholernej...
- Odłóż nóż... - Wiem...
- ...albo ci skórę wygarbuję. - ...że miłość to forma przetrwania.
Obrywamy. Co tam się dzieje?
Widzę go. Zawracaj.
Załatwili tylnego strzelca!
Rozwal go!
Leć wyżej.
Lewą! Do góry!
Teraz, kapitanie!
Roger!
Przerwaliśmy szyk!
Ocknij się!
Przedni strzelec!
Jestem! Walę do nich!
- Nadlatują z lewej! - Widzę!
Osłaniajcie mnie!
Mów do mnie!
Nie!
Mamo?
Dzień dobry.
Cieszę się, że wam lepiej.
Mamy dla ciebie dobre wieści.
Ofertę pracy.
Pracuj dla mnie.
Potrzebuję pomocy przy dzieciach, gotowaniu i sprzątaniu.
To dodatkowe pieniądze dla twojej rodziny.
Nie jesteśmy ich własnością.
Płacimy czynsz, sami uprawiamy ziemię.
Nie jesteśmy jakimiś przedmiotami.
Mówiłeś, że mamy odkładać pieniądze.
Że tylko posiadając własną ziemię, będziemy wolni.
- Zrobimy to. - Nie pracuj dla nich.
Nie będę pracować dla nich, tylko dla nas.
Już się zgodziłam.
„Bo mąż jest głową żony, jak i Chrystus – Głową Kościoła”.
„Niewiastę dzielną któż znajdzie?
Jej wartość przewyższa perły.
Serce małżonka jej ufa, na zyskach mu nie zbywa”.
Te wszystkie niedziele.
- Naprawdę słuchasz, co? - Tak.
A teraz ty musisz posłuchać mnie.
„W domu Ojca mego jest mieszkań wiele.
Gdyby tak nie było, to bym wam powiedział.
Idę przygotować wam miejsce.
Żebyście byli ze mną”.
To mi daje pociechę.
Pociechę daje mi wiedza...
że pewnego dnia
będzie mi lżej.
Pewnego dnia...
moje dzieci obudzą się gdzie indziej.
Zobaczą lepsze jutro.
Pewnego dnia strącimy buta z naszych karków
i zrzucimy łańcuchy z naszych stóp.
Pewnego dnia...
I nie mówię o przyszłości, ale o tu i teraz.
Teraz!
Pewnego dnia!
Powiedziałem...
Ognia!
Niezły strzał!
Wychodzić z czołgu!
Opuścić czołg!
Tato!
Mam cię!
Szybko!
Potrzebuję lekarza!
Wypoczywałem sobie.
Leżałem w łóżku, a żona pracowała za mnie.
Dłonie miała całe w pęcherzach.
Widziałem, jak rozmasowuje plecy, gdy myślała, że nie widzę.
Następnego dnia spadł deszcz.
Rzęsisty deszcz, który zbił ziemię ciasno niczym wosk.
Nic nie mogliśmy zrobić.
Siedzieliśmy i czekaliśmy dwa dni, aż się rozpogodzi.
Jesteś tam, Hap?
Tak, proszę pana.
- Jak się czujesz? - Z dnia na dzień coraz lepiej.
Widzę, że znasz się na rzeczy.
To rodzinna tradycja.
Długo jeszcze będziesz leżał?
Doktor Turpin mówił, że sześć tygodni. Minęły już cztery.
Zacznę w poniedziałek.
- W poniedziałek? - Tak, proszę pana.
Coś ci powiem.
Nie zdążysz wszystkiego obsiać.
Ryzykujemy.
Florence z chłopcami pracuje na dwie zmiany.
Przez deszcz pole trzeba jeszcze raz zaorać.
Wiem. Niestety pogody sobie nie wybieramy.
Powinniście kończyć obsiewanie, a jeszcze nie przygotowaliście gleby.
Nie mogę dłużej czekać. Jesteś farmerem. Rozumiesz to?
Tak, proszę pana.
Gdybyś miał muła...
szybko byś się uwinął.
- Nasz muł zdechł na tężca. - Wiem.
Florence z chłopcami...
Musisz nająć muła ode mnie.
Spłacisz go, oddając część plonów.
Niech jeden z chłopaków przyjdzie po kolacji.
Dobrze, proszę pana.
Zapomniałem ci powiedzieć. Florence nie będzie dla nas pracować.
Nie wróci już?
Przynajmniej do końca lipca. Trzeba obsiać pole.
- A gdzie Hap? - Złamał nogę. Mówiłem ci.
- Nie. - Mówiłem.
- Nie. - Tak.
Potrzebuję jej. Pożycz im muła.
Nie mogę.
Mułów się nie pożycza.
Może od razu całą farmę im oddam?
Skoro nie są w stanie siać,
muszą wynająć muła od nas i za niego płacić.
Dla nich źle, ale dla nas dobrze.
- Złamał nogę, pracując dla nas. - Nie. Złamał nogę, pracując dla siebie.
- Farma to biznes. - Myślę...
Myślisz? Włożyłem w tę farmę wszystko, co mamy.
Wszystko.
Musimy w tym roku coś zarobić, bo będziemy mieli kłopot.
Rozumiesz to?
Tak?
Tak.
To dobrze. Chodź.
8-30-62.
Dzień, w którym konfederaci pokonali armię Unii w Bitwie pod Richmond.
Nie sądzę, by wiedział, że znam kombinację.
- Czy pani Jackson? - Tak.
Jestem doktor Pearlman. Przyjechałem leczyć pani męża.
Dziękuję. Zapraszam.
Gdybyście zapytali mnie wcześniej,
powiedziałabym, że wszyscy biali są tacy sami.
Henry wciąż był na mnie zły. Okazywał to, ignorując mnie w łóżku.
Nie zawsze lubiłam się z nim kochać, ale czułam się wtedy jak prawdziwa żona.
Nigdy mu nie odmówiłam.
Jak on mógł odmówić mnie?
To podniosła i piękna godzina.
Generał Eisenhower poinformował mnie,
że Niemcy poddały się przedstawicielom Narodów Zjednoczonych.
Flagi wolności powiewają w całej Europie.
Za zwycięstwo to dziękujemy
opatrzności, która nas prowadziła...
- Hitler nie żyje! - Koniec wojny!
Hitler nie żyje!
To koniec, prawda?
Koniec wojny!
Jesteśmy na terytorium wroga.
Nie żyjesz, białasie!
Na nich. Strzelec po prawej.
Nie żyjesz.
Sobota była moim ulubionym dniem tygodnia.
Tylko wtedy czułam się naprawdę czysta.
- Mam usiąść? - Tak.
Przez resztę dni cuchnęliśmy.
Ktoś idzie, mamo!
To wujek Jamie!
Chodźcie przytulić wujka Jamiego.
Kto to? Czy to moja mała Amanda?
A to Bella?
- Przytulcie wujka! - Jamie!
- Ależ wyrosłyście! - Jamie!
A to kto?
Chodźcie.
Dobrze wyglądasz.
Ty przeciwnie.
- Nie owijaj w bawełnę. - Chodź.
Widziałaś go w mundurze?
Moja kochana bratowa.
- Witaj w domu, Jamie. - Chodź.
Chcecie zobaczyć, co tam ma?
Jak ci się podoba raj w wydaniu Henry’ego?
Syn powinien chyba przywitać się z własnym ojcem.
Mój drogi papcio. Jakże za tobą tęskniłem.
On za tobą też, choć tego nie przyzna.
Pewnie jeszcze przestał żuć tytoń i wstąpił do NAACP.
Nie wierzę, że przyszedłeś pieszo!
No cóż...
Nie chciałem wam zawracać głowy.
To powiedziała na końcu.
Synu!
Boże.
Jak to jest być bohaterem wojennym?
- Skąd mam wiedzieć? - Przestań.
Pisali do mnie o twoich medalach.
Dostałeś najwyższe odznaczenie dla pilota.
Naprawdę?
Miałem farta.
Inni nie.
Spódniczki się pewnie za tobą uganiały.
Przed wojną też ustawiały się za nim sznurem.
Masz to po mnie.
Wasza mama była najśliczniejszą dziewczyną w Greenville.
Wszystkie za mną latały.
Jedno wiadomo na pewno.
Musiałeś ubić sporo szkopów, żeby dostać te medale.
Ilu załatwiłeś? Pięćdziesięciu? Stu?
- Nie wiem. - Tak na oko.
Nie wiem.
O co chodzi?
Mężczyzna powinien wiedzieć, ilu ludzi zabił.
Cóż...
Jedno mogę powiedzieć.
Więcej niż jednego.
Wiesz, synu...
ja przynajmniej swojemu spojrzałem w oczy, zanim go zastrzeliłem.
Nie zrzucałem bomb z wysokości półtora kilometra.
Papciu.
- Daj spokój. - Do diabła z nim.
Czemu to zrobiłeś?
Jest z ciebie dumny.
To wszystko.
- Tak. - Ale w jednym ma rację.
Pora spać.
Dla ciebie kanapa, okej?
Chodź.
Dobrze cię widzieć, braciszku.
Dzięki, że mogę się u was zatrzymać.
Jasne.
Musisz się wyspać.
Zjeść coś, przybrać na wadze.
To było bardziej sześć.
Co?
Zrzucaliśmy bomby z wysokości sześciu kilometrów.
Widać cokolwiek z tej wysokości?
Zdziwiłbyś się.
Drogi, miasta, fabryki.
Ale ludzi nie.
Z sześciu kilometrów nie są nawet jak mrówki.
Papcio ma rację.
Mężczyzna musi wiedzieć.
Dobranoc.
KOLOROWI
Znowu w domciu.
Tupelo! Następny przystanek – Tupelo!
Czarnuch, brudas, smoluch, bambus.
Walczyłem za ten kraj, ale on się w ogóle nie zmienił.
OBSŁUGUJEMY TYLKO BIAŁYCH
Dziękuję.
Czołem, pani Tricklebank.
To ty, Ronsel?
Nie inaczej.
Ale wyrosłeś. Co u ciebie?
Wspaniale. A u pani?
Też dobrze. Widziałeś się już z rodzicami?
Nie. Wpadłem, żeby im coś kupić, zanim przyjadę do domu.
Jestem pani McAllan. Twoi rodzice pracują na naszej farmie.
- Dzień dobry. - Matka ciągle o tobie mówi.
Ucieszy się, kiedy cię zobaczy.
To wszystko?
Nie, jeszcze cukier i cukierki.
Cukier i cukierki?
Cukier dla mamy, a słodycze dla Marlona i Lilly May.
Trochę ich porozpieszczam.
- Dostawałem żołd. - Na pewno się ucieszą.
Tak.
Miłego dnia, pani McAllan.
Co my tu mamy? Bambus w mundurze.
Dokąd to, chłopcze?
Przepraszam, idę zobaczyć się z rodzicami.
- Nie tędy. - Papciu, to jest Ronsel.
Syn Hapa i Florence. Wrócił z zagranicy.
To wyjaśnia, dlaczego chcesz wyjść frontowymi drzwiami.
Zapomniałeś, gdzie jesteś.
- Nie zapomniałem. - Myślę, że jednak tak.
Nie wiem, co ci pozwalali robić tam,
ale teraz jesteś w Missisipi, czarnuchu.
Tu wychodzisz tyłem.
Idź, synu. Nie chcemy żadnych kłopotów.
Idź.
Ma pan całkowitą rację.
W Europie nie musieliśmy wychodzić tylnymi drzwiami.
Generał Patton wysyłał nas przodem.
A wie pan, co robiliśmy?
Tłukliśmy Hitlera i fryców.
A wy siedzieliście bezpieczni w domu.
Henry, już prawie skończyłam.
Znowu w domciu.
Pobłogosław nas, Boże, i dary, które zaraz spożyjemy.
Przez Chrystusa Pana naszego.
Boże, dziękujemy również za słońce,
które zesłałeś, by wyrosła bawełna, i za zdrowie obecnych.
Panie Jezu, strzeż, proszę, mego syna Ronsela,
gdziekolwiek teraz jest.
Amen.
Ronsel!
Syneczku!
Ale wyrosłeś.
- I wyprzystojniałeś. - Dzięki.
Marlon, jesteś niemal tak duży jak ja.
- Za co medale? - Jak podróż?
Za ubijanie Niemców?
- Czemu nas nie uprzedziłeś? - Zostawcie go...
Dajcie mu się przywitać z ojcem.
Wiedziałem, że wrócisz. Modliłem się o to.
Dzięki ci, Boże.
No proszę.
Spójrz tylko.
Co ci się stało?
- Idź do braci. - Zrobiłem zakupy.
Dziękuję, synku.
Siadaj.
Opatrzność.
- Ryżu? - Pewnie.
- Dzięki ci, Boże. - Amen.
Nie wiedziałem, że palisz.
Sporo się zmieniło.
- Najadłeś się? - Tak.
Jestem pełny. Śniłem o tych biszkoptach.
A ja o tobie.
A konkretnie?
Że wrócisz do nas cały i zdrowy.
Przyda się kolejna para rąk.
Z tobą odrobimy to, co straciliśmy po moim wypadku.
Spłacimy zastaw, dostaniemy nową umowę i będziemy dzierżawić.
Nie decyduj za niego. Może ma już własne plany.
Nie.
Oczywiście, że zostanę.
Oczywiście.
Przemyślę parę rzeczy. Muszę zapomnieć o wojnie.
A ten czego chce?
Dobry wieczór.
Dobry wieczór, Hap. Florence.
To nasz syn Ronsel, o którym panu opowiadałem.
Już się poznaliśmy.
Chcę pogadać na osobności.
Nie jestem dzieckiem.
Mogę usłyszeć, co ma pan do powiedzenia tacie.
Dobrze.
Napytasz sobie biedy,
jeśli będziesz się zachowywał jak w sklepie.
A wiem, że tego nie chcesz.
Ani dla siebie, ani dla swojej rodziny.
Co zrobiłeś?
Na pewno nic.
- Chciałem po prostu wyjść. - Frontowymi drzwiami.
Przygadał nam, gdy zwróciliśmy mu uwagę.
Pokazałeś nam miejsce w szeregu, co?
To prawda?
W takim razie przeproś.
Przepraszam pana.
Dobrze.
Mojego ojca też przeprosisz.
Ronsel odwiedzi go jutro po kościele.
Prawda?
Tak jest.
- Witaj w domu. - Dziękuję panu.
Dobranoc.
Nie ma sensu z nimi walczyć. I tak zawsze wygrają.
Nie przywykłem do migania się od walki.
Już nie.
Dawno wróciłeś?
Parę tygodni temu.
- Jak ci się podoba w Marietcie? - To urocza mieścina.
Wezmę to.
Dziękuję, pani Tricklebank. Miłego dnia.
Trzymaj się.
Patrz.
- A ten co? - Co mu jest?
Pewnie wrócił z wojny.
Nic ci nie grozi.
To rura w samochodzie strzeliła.
Podobno to z czasem mija.
Jesteś Ronsel. Syn Hapa?
Jamie McAllan. Brat Henry’ego.
Miło mi poznać.
Przyszedłeś pieszo?
Tak.
Podrzucę cię.
Chodź.
- Chodź do przodu! - Tu mi dobrze.
To rozkaz, żołnierzu.
- Skąd pewność, że jesteś wyższy rangą? - Byłem kapitanem.
Są czarni kapitanowie. Służyłem pod nimi.
Posłuchałeś mojego rozkazu. Pewnie byłeś sierżantem.
761. Batalion Czołgów.
„Stajemy do walki”.
Walczyliśmy dla generała Pattona.
A ty?
Latałem na B-25.
Jak ci się podoba z powrotem w Missisipi?
Mnie również.
- Pyskowałeś mojemu tacie. - Przeprosiłem.
To trudny w obyciu sukinsyn. Na pewno sobie zasłużył.
- Twoje zdrowie. - Nie, dziękuję.
Zawsześ taki uparty,
czy tylko kiedy biali próbują być mili?
Śmiało.
Co z ciebie za podoficer?
Nie wylej. To moje lekarstwo.
Potrzebuję go.
Czołgiści sikali do hełmów?
- Wiele razy. - My mieliśmy tubę w kokpicie.
Łatwiej było odlać się do hełmu.
Ale na wysokości sześciu kilometrów szczyny zamarzały w mniej niż minutę.
Aż tak tam jest zimno?
Pewnie. Jakieś minus 30 stopni.
Kiedyś mieliśmy długi lot.
Nasikałem do hełmu i zapomniałem.
Dolecieliśmy na miejsce. Założyłem hełm.
Robimy nalot, unikamy ostrzału,
aż tu nagle czuję, że coś mi leci po twarzy.
Myślałem, że dostałem.
Cuchnąłem jak latryna.
Pewnie się potem nasłuchałeś w klubie oficerskim.
Koledzy nie poskąpili mi docinków.
Przynajmniej ci, którzy wrócili.
Też straciłem przyjaciół.
Za nich.
„Nie wracałem do domu, dopóki...”
- Wszystko dobrze, panie Jamie? - W jak najlepszym.
Podrzuciłem tylko Ronsela do domu.
Będę jechał do miasta w następną sobotę.
Mogę po ciebie wpaść i cię podrzucić.
Chętnie.
W porządku.
Hap.
Boże.
Mam coś dla ciebie, mamo.
Bardzo dużo.
Zachowam dla twojego brata i siostry.
Nie.
- To dla ciebie. - Nie mogę tego przyjąć.
Chcę patrzeć, jak jesz.
Dziękuję, synku.
Jedz. Nie zostawiaj na później.
Tylko nie oddawaj tego Lilly May i Marlonowi.
Dobrze.
Kocham cię.
Ja ciebie też, skarbie.
Dziękuję.
Nie umiem...
Próbowałem.
Przepraszam.
Nie umiem...
Nie umiem pływać.
Boże.
Już dobrze, Jamie. Wszystko w porządku.
To ja. Już dobrze.
Już dobrze. Chodź.
Nie.
Nie mogę.
- Jamie. - Muszę iść.
Jak zwykle kiedy działo się coś złego, Henry’ego nie było.
Pojechał z ojcem po świnie, byłam z dziewczynkami sama.
Vera?
Zawieź mnie do miasta.
Chcę zabić Carla.
Usiądź i porozmawiamy.
Nie mam na to czasu.
Jest z nią teraz.
Zaczęło się od Almy, podobnie było z Renie.
Amando Leigh, zabierz siostrę do domu.
W tej chwili. Idźcie od tyłu.
- Vero? - Musisz mnie zawieźć do miasta.
- Nie mogę. - Widziałam cię.
I mąż mnie skrzyczał. A potem zabrał kluczyki.
Chodź.
Ciało Carla znaleźli w połowie drogi do miasta.
Florence mówiła, że widziała ją na głównej ulicy całą we krwi.
Wyglądała, jakby się w niej wykąpała.
Vera dźgnęła go 17 razy.
Ale o tym dowiedziałam się później.
Miałam swoje problemy.
Boże.
Co się dzieje, mamo?
Bądź dużą dziewczynką i sprowadź tu Florence.
Pamiętasz drogę? Biegnij jak najszybciej.
Nie!
Też kiedyś straciłam dziecko.
Miał na imię Samuel.
Przychodziłem tu, kiedy byłem mały.
Kiedy chciałem pobyć sam i pomyśleć.
Ładnie to urządziłeś.
Masz.
Dlaczego jesteś dla mnie miły?
Widzę, że tego potrzebujesz.
Gówno prawda.
Byliśmy gdzieś nad Austrią.
Napotkaliśmy rój messerschmittów.
Wszędzie było ich pełno.
Zabili mojego strzelca, drugiego pilota...
Zawarłem umowę z Bogiem.
Obiecałem zrobić coś dobrego, jeśli mnie ocali.
Nie wiem co konkretnie.
Ale i tak obiecałem.
Wtedy nagle znikąd pojawiła się eskadra P-51.
Jak cholerna kawaleria.
Oczyścili niebo z Niemców.
Mógłbym przysiąc, że to aniołowie zesłani przez Boga.
P-51 miały ogony pomalowane na czerwono.
Jeden z nich podleciał blisko.
Myślałem, że mam przywidzenia.
Pilot był...
ciemnoskóry.
Zasalutował mi.
Ja jemu.
Tamtego dnia zginęło wielu ludzi. Mężowie, ojcowie.
Dobrzy ludzie.
Lepsi ode mnie.
Cóż...
To dla ciebie, mamusiu.
Dla ciebie.
Musisz...
Nie możesz brać prysznica bez parawanu.
Gdzie to wsadzimy?
Jak sądzisz? Do wody?
Musisz pomóc mi wymyślić, gdzie to wsadzić.
Tutaj? Powąchaj.
Mamo, wujek Jamie buduje dla ciebie prysznic.
Aniołku.
Miałaś powiedzieć, kiedy będzie szła.
Pomyślałem, że przyda ci się
trochę prywatności podczas kąpieli.
Co sądzisz?
Wspaniały.
Dziękuję.
Przyniosę wodę.
Ładnie pachną.
Prawie nic nie je, nie śpi.
Nie potrafi usiedzieć w miejscu.
Jakby się w nim gotowało.
Jakby na coś czekał.
Jakby miało się stać coś, co się nie stało.
Chodź! Butelka sama się nie opróżni.
Dzień ucieka!
Powoli. Co słychać?
Też bym się cieszył na swój widok.
Zmęczona?
- Musisz go puścić. - Nikt go nie trzyma.
Został tu dla nas. Wiem o tym.
Może chce zostać?
Nie zawsze tak będzie.
Jak tylko wyzdrowieję...
wyjedziemy stąd.
Poradzimy sobie.
A on będzie miał dom dla siebie.
Poradzimy sobie?
Gwarantuję.
Pamiętasz?
Tak.
Wiesz, że nie powinieneś tak forsować tej złamanej nogi.
Musisz ją wyleczyć, żeby móc chodzić.
I tak nie mogę tańczyć.
Jesteś cudowną kobietą.
Srebrna Gwiazda?
Jasny gwint.
To nic takiego. Dostałem za głupotę.
Co?
Tęsknisz czasem za wojną?
Może nie za tym, jak do mnie strzelali, ale czasem tęsknię.
Ja też.
Tam byłem wyzwolicielem.
Ludzie zbierali się dla nas na ulicach.
Rzucali kwiaty i wiwatowali.
Tutaj jestem pchającym pług czarnuchem.
Tęsknię za kolegami.
- Myślę o nich codziennie. - Za zwiedzaniem świata.
Za Włoszkami, za Angielkami...
Za Greczynkami o kudłatych cipkach.
No, było nieźle.
Byłeś kiedyś z białą dziewczyną?
Proszę, proszę.
Opowiadaj.
W wojsku mieliśmy osobne baraki,
osobne stanowiska lekarskie, osobne latryny.
Ale Europejki nie miały z nami problemu.
Byliśmy raz w Wimborne.
Jedna Angielka podeszła i klepnęła mnie w tyłek.
Nie spojrzałem na nią.
Biali żołnierze powiedzieli jej, że jesteśmy bardziej małpami niż ludźmi.
Szukała ogona.
Wybacz, że się śmieję.
Przy każdej okazji pokazywaliśmy, jacy jesteśmy ludzcy.
- Tak. - Niemkom też?
Już widziałem to spojrzenie.
Musiała być wyjątkowa.
To było wtedy, teraz jest teraz. Jestem tu, gdzie moje miejsce.
Tu, gdzie muszę być.
I marnuję sobie życie.
- Sprowadzę cię bezpiecznie do domu, Rog. - Trzymam cię za słowo.
Nadlatują z lewej!
Załatwili tylnego strzelca!
Mów do mnie!
Cholera.
Odholujemy go jutro, Henry.
Przepraszam.
Zbierzesz?
Jest 9.30, a ty dopiero wstajesz?
Będziesz się wylegiwał, kiedy twoje rodzeństwo haruje?
Co z tobą?
No co?
Przyszedł do ciebie list z Niemiec.
Z Niemiec.
Kto to jest Resl? Ress...
Mężczyzna czy kobieta?
Ressil, Reecil... Jak to się wymawia?
Ktoś, kogo znałem.
Dokąd to?
Wrócę!
Ronsel!
Myślisz, że to zabawne? Rozlałeś dobre mleko.
Wiesz, jak to mówią: nie ma co nad nim płakać.
Może nad cudzym.
Ile ci jestem za nie winien? Dolara pięćdziesiąt? Dwa?
Zatrzymaj resztę.
- Nie chodzi o pieniądze! - Czego ode mnie chcesz?
Zachowuj się jak mężczyzna!
Nie jestem mężczyzną przez mleko?
Na pewno tak się nie zachowujesz!
Przychodzisz, gdy chcesz, znikasz na wiele dni,
a potem wracasz pijany.
Nie muszę się ciebie słuchać.
Musisz. Mieszkasz i pracujesz u mnie.
Szef łaskawie wybaczy.
Nie moja wina, że farmerskie życie ci się nie układa.
Nie moja wina, że zalało pole bawełny!
Wiesz, w czym problem? Nie wiesz, ile jesteś wart.
Nie wiesz tego, co mężczyzna wiedzieć powinien.
- Lepiej otwórz oczy, bracie. - Na co?
- Jesteś zajęty... - Na co?
...zgrywaniem pana.
Myślisz o sobie i o farmie. Nie widzisz smutku żony!
Lepiej się zamknij!
Bo co?
- Wiesz co, bracie? - Co?
Idź sobie i żyj, jak chcesz.
Tylko gdzie indziej.
- Pojadę do miasta. - Nie o tym mówię.
Jutro jadę na kilka dni do Greenville w sprawie inwentarza.
Kiedy wrócę, ma cię tu nie być.
Co z tobą?
Szkoda, że nie widziałeś swojej miny.
To nie jest śmieszne.
Au contraire, przyjacielu. Jest.
Wariat z ciebie.
Nie zaprzeczę.
Czego tak łazisz w deszczu?
Nieważne.
A tobie co?
Co najgorszego zrobiłeś?
Coś złego.
Wiedziałeś, że kogoś zranisz...
ale i tak to zrobiłeś.
Zostawienie tej kobiety.
Coś takiego.
Gratulacje. Jesteś ojcem.
Ma na imię Franz.
To dobre imię.
Co teraz zrobisz?
- Chce, żebym wrócił do Niemiec. - Kawał drogi.
Ano.
Kawał drogi.
A ty? Co najgorszego zrobiłeś?
Ja? Ja jestem święty.
No pewnie.
Schowaj się.
Widzieli nas?
Nie wiem.
Jesteśmy na miejscu.
Wkrótce wyjeżdżam.
Życzę ci powodzenia.
Przyjacielu.
Chcę, żebyś to wiedział.
Tak.
Też jesteś moim przyjacielem.
Jednym z lepszych.
Mam nadzieję, że zobaczysz się z synem.
Ze swoją rodziną.
Trzymaj się.
Ty też.
Cześć, mamo.
- Jesteś głodny? - Nie.
Gdzie są wszyscy?
Poszli do kościoła.
Wezmę.
- Jest. Znowu pijany. - Wujek Jamie!
Witaj, kochana rodzinko.
Z kim byłeś w furgonetce?
Widziałem was. Kto to był?
Ronsel Jackson. A co?
Gadaj, czemu czarnuch jechał z tobą z przodu jak twój kumpel?
Jedzie tam, gdzie chcę. Coś jeszcze?
Ty sukinsynu.
- Jesteś gówno wart. - Wiem.
Wielki pan bohater.
Jesteś zwykłym pijakiem! Dawaj kluczyki.
Idź już sobie.
Chcesz go dla siebie, co, dziewucho?
Pijany cię nie przeleci.
- Słucham? - Łasisz się do niego.
- Papciu. - Henry jest za głupi, żeby to dostrzec,
ale ja nie.
- Widziałaś mój list? - Ten z Niemiec?
Boże. Zaczekaj.
Nie panikuj. Poczekaj na ojca.
Ronsel!
Cześć.
- Będziesz na kolacji? - Nie.
Wybierasz się dokądś?
Tak. Na zachód.
W Los Angeles mieszka kolega z wojny.
W Los Angeles? O czym ty mówisz?
- Nie powiedział ci? - Kto i czego?
Henry.
Kazał mi się wynosić.
- Tak będzie lepiej. - Więc wyjeżdżasz?
Miałeś zamiar się pożegnać?
Oczywiście. Pierwszy autobus odjeżdża dopiero o drugiej.
A dziewczynki? Złamiesz im serca.
Nie mogę tu zostać.
Nie musisz odchodzić.
- Wracaj! - Za nim!
Trzymajcie go!
- Lej czarnucha! - W mordę go!
- Podnieś go. - No już.
Zakładaj buty i chodź z nami.
- Boże. Wypuśćcie go. - Zamknij się!
Akurat! Macie go puścić!
- Słuchaj, synu. - Nie!
Jeśli nie masz zamiaru strzelić, celuj gdzie indziej.
Możecie zabić nas obu.
Zdradzasz własną rodzinę dla czarnucha?
Strzelaj.
- Śmiało. - Przynieście dowód.
- Jest winny! - Zabić go!
Spałeś z tą kobietą?
Co was w ogóle obchodzi jakaś szwabska kurwa?
Te niemieckie suki zabiły wielu naszych chłopców.
Jeśli Ronsel
przerżnął jedną na wylot, to jak dla mnie postąpił właściwie!
Zamknij się!
Skąd wiecie, że Ronsel jest ojcem?
Zapytajmy. Czy jesteś ojcem tego...
Nie powiem „dziecka”. Tego plugastwa?
Mów!
- Tak. - Przyznał się!
Karą za to jest śmierć.
Papciu?
Nie.
Nie strzeli.
Nie masz dość odwagi, żeby zabić człowieka z bliska, prawda?
Nie zabijesz własnego ojca.
Jeśli będziesz niegrzeczny, zabiją cię.
Co z nim zrobimy?
Już wam mówiłem, nie wygada. Mam rację, synu?
Uwolnijcie go.
Nie będziesz nam wydawał rozkazów.
Czarnucha trzeba ukarać.
Pozwólcie mojemu synowi zdecydować jak.
Dobrze.
Jak będzie?
Dam ci wybór.
Nie chcesz, żeby zginął, więc zdecyduj, jak go ukarzemy.
Nie!
Język, oczy czy jaja?
Wybieraj.
Wybieraj, do diabła!
Język.
Boże! Nie!
- Podnieście go. - Przynieś drabinę!
Powoli. Będzie dobrze.
Mam cię.
- Trzymajcie nogi. - Trzymajcie.
Boże!
Trzymam!
Oddychaj.
Wszystko będzie dobrze. Świeć, Marlon.
Podnieście go.
- Mamy cię. - Zabierzmy go stąd.
Mój synek.
Trzymałam go malutkiego w dłoniach.
Mój syn!
Pamiętam bicie jego serca.
Był ciepły i pełen życia.
Znam go jak nikt.
Papciu?
Jest tak, jak myślisz.
Dopadli Ronsela.
Było ich zbyt wielu.
Co? Jamie, co mu się stało?
Było ich zbyt wielu.
Nie mogłem ich powstrzymać.
Co mu zrobili? Żyje?
- Kazali mi wybierać. - Co wybierać?
Obudź się.
Chcę, żebyś wiedział, że spojrzałem ci w oczy.
Dziękuję panu.
Do zobaczenia za parę dni.
Twój ojciec zmarł wczoraj w nocy.
- Jak? - Spokojnie. We śnie.
- Hap! - Henry.
- Hap! - Nie wołaj go.
Nie moja wina, że to się stało.
- Ostrzegałem ich obu. - Zostaw ich.
Hap!
Zaczekaj!
Musimy zakopać trumnę.
Hap?
Dziękuję.
Weź chłopaków.
Moi synowie nie zsiądą z wozu.
Dobrze.
„Człowiek zrodzony z niewiasty ma krótkie i bolesne życie,
wyrasta i więdnie jak kwiat,
przemija jak cień chwilowy,
a z gniewem na niego spoglądasz
i stawiasz przed swoim sądem.
Któż czystym uczyni skalane? Nikt zgoła.
Drzewo ma nadzieję,
bo ścięte na nowo wyrasta.
A mocarz umarły przepada.
Wody z morza znikną i rzeki wprzód wyschną doszczętnie,
a człowiek umarły nie wstanie,
zbudzi się, gdy nieba nie stanie,
nie zdoła się ze snu ocucić”.
Amen.
No dobra.
Dalej, bracie. Amen, papciu.
- Chodźcie. - Florence?
Daj to Ronselowi...
jeśli go zobaczysz.
Jamie!
Zawsze śni mi się ten sam koszmar.
Najpierw siedzę w czołgu w hełmie.
Potem siedzę w samochodzie z workiem na głowie.
Krzyczę. Moje usta ruszają się, czuję ucisk.
Ale nic słychać.
Mam nadzieję, że śmierć papcia
przyniosła Jacksonom ukojenie.
Bo mnie nie.
Mam również nadzieję, że jakimś cudem
mój przyjaciel Ronsel odnajdzie szczęście.
Czy to koniec mojej historii?
Niemy i pokonany.
Prześladowanie, strach, kalectwo.
Trzeba być silnym, by sobie z tym poradzić.
Musiałbym odstawić laudanum i przestać się nad sobą użalać.
Podróżować z karteczką, na której napisano „niemowa”.
A na końcu
musiałbym znowu przebyć ocean.
Tym razem nie z powodu wojny.
Ale z miłości.
Ronsel.
Mamo?
Na tym to zakończyłem.
Na miłości.
Napisy: Krzysztof Wollschlaeger